کانال انجمن روانشناسی اسلامی در پیام رسان سروش: @islamicpa یا sapp.ir/islamicpa

بررسي رابطه ميزان تقيد به نماز و سطح اضطراب دانش‌آموزان سال دوم دبيرستان

     علي‌احمد پناهي.- به راهنمايي باقر غباري بناب؛

    استاد مشاور: علي هومن.- كارشناسي ارشد (دانشگاه مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره)گروه روانشناسي، رشته روانشناسي) ؛ ۱۳۸۲.

    عنوانبررسي رابطه ميزان تقيد به نماز و سطح اضطراب دانش‌آموزان سال دوم دبيرستان شهرستان قم مقطع سني ۱۶ در سال ۸۲- ۱۳۸۱

    به منظور بررسي رابطه تقيد به نماز و سطح اضطراب در دانش‌آموزان در شهرستان قم، ۶۰۸ نفر از دانش‌آموزان دختر و پسر كه در پايه دوم دبيرستان، در شهرستان قم مشغول به تحصيل بودند طي يك طرح نمونه‌برداري خوشه‌اي به عنوان گروه نمونه انتخاب شد. براي سنجش ميزان تقيد به نماز از پرسشنامه‌اي كه به همين منظور تهيه و تنظيم شده بود استفاده گرديد، اين پرسشنامه به روش آلفا كرونباخ داراي ضريب هماهنگي دروني ۹۳۶۱ -/ =a است و براي سنجش اضطراب از پرسشنامه اضطراب حالت و صفت (آشكار و پنهان) اشپيل برگر استفاده شد، اين پرسشنامه براي اضطراب حالت بر روي دانش‌آموزان داراي ضريب هماهنگي دروني ۹۵/=a و براي مقياس صفت آن داراي ۹۳/=a است. براي بدست آوردن رابطه ميزان تقيد به نماز و سطح اضطراب دانش‌آموزان از روش آماري همبستگي پيرسون (با استفاده از برنامه نرم‌افزاري SPSS) استفاده شده كه ميزان رابطه تقيد به نماز با اضطراب حالت ۶۸۱/- بدست آمده است در حالي كه همبستگي بين تقيد به نماز با اضطراب صفت ۵۸۶/- مي‌باشد. اين مقدار بيانگر اين است كه بين ميزان تقيد به نماز و سطح اضطراب در دانش‌آموزان رابطه معكوس وجود دارد و هر چقدر ميزان تقيد به نماز بيشتري را مشاهده نمائيم، كاهش سطح اضطراب را انتظار داريم. همچنين اين نتيجه حاصل شد كه دانش‌آموزان دختر به نسبت پسران، فقط در اضطراب صفت تفاوت وجود دارد و ديگر اينكه در پسران و دختران ميزان تقيد به نماز يكسان است.

    كليدواژه: تقيد به نماز، سطح اضطراب، دانش‌آموزان

    نوع پايان‌نامه: